บทที่ 103

อเดเลด

แสงจันทร์สีเงินส่องลอดผ่านช่องว่างของม่าน ก่อเกิดเป็นลวดลายงดงามเหนือจริงทาบทับไปทั่วห้องบรรทมอันว่างเปล่า ความเงียบงันนั้นช่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงความเคลื่อนไหวจากที่ไกลๆ ทั่วทั้งปราสาทเท่านั้นที่ทำลายความเงียบลงได้ เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนไปนานแล้ว แต่ไลแคนธาร์ก็ยังไม่กลับมา ข้าได้รับคำสั่งใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ